31-08-10

De goede bedoelingen!

De goede bedoelingen.

 

Het wonderlijke van je persoonlijkheid is, dat hij je het idee geeft dat je zelf handelt vanuit een plaats van “goed” en “onschuld”, en dat hij je tegelijkertijd op meesterlijke wijze kan laten geloven dat anderen dat niet doen. Bovendien is er een soort van verwondering dan wel onbegrip dat andere mensen dit goede in jou niet zouden herkennen en het op allerlei manieren proberen aan te vallen, onderuit halen niet honoreren. En het is al zéker niet iets wat je in twijfel zou moeten trekken! Op basis hiervan ben je vriendelijk, aardig meelevend enz. en verwacht je “logischerwijze” veiligheid en acceptatie dan wel liefde terug.

Het levert je alleen niet op waar je naar op zoek bent. Het is het beeld dat jij “goed”bent in een overigens “slechte”wereld, en die wereld honoreert vervolgens niet jouw onschuld. Kijk maar eens hoe vaak je je niet teleurgesteld, tekort gedaan, onderuit gehaald, niet gewaardeerd of geaccepteerd, onrechtvaardig behandeld, afgewezen voelt terwijl jij het zo goed bedoelde ( en dat vervolgens de ander verweet). Dat rammelt aan dat zelfbeeld en dat is behoorlijk vervelend en irritant, dat merk je. Je eigen reacties daarop ken je ongetwijfeld bijzonder goed. En het is bovendien iets wat aan de basis staat van zo’n beetje al je interpretaties. Het impliceert ook meteen het meest basic verwijt dat je de ander maakt: jij kan zeggen of vinden dat ik…….., maar daar zit je gewoon goed naast wánt ik ben goed en onschuldig. Er is dus iets met de ander. Jou kan niet verweten worden, jij handelt vanuit de beste bedoelingen. Er is dus ook geen reden voor jou om naar jezelf te gaan kijken.( En dat je jezelf wellicht in de praktijk geleerd hebt om daar snel een draai aan te geven doet aan dit principe niets af). Dat de ander precies het zelfde proces vanuit zijn perspectief doorloopt en dit dus nooit opgelost kan worden, zou het begin van twijfel over het hele principe moeten zijn, Maar omdat je jezelf geleerd hebt om het als normaal te zien, probeer je er elke keer weer iets van te maken binnen dat zelfde gedachte systeem. Het tegenovergestelde van een concept over jezelf opzetten ( wat het bovenstaande is) is niet dat het tégendeel waar is, het is dus niet zo dat je niet goed zou zijn, maar gewoon dat het hele concept iets is wat je jezelf hebt aangeleerd en als input voor zelfbeoordeling hebt genomen, en dus ook weer los kunt laten. Een persoonlijkheidsconcept is immers altijd een geadopteerde drijfveer om te kunnen blijven oordelen. Hoe je loslaat? Gewoon, door dit goed in jezelf te herkennen, dan zie je wat het werkelijk waard is. Je kunt niet serieus geloven en energie steken in wat zo doorzichtig is en niet blijkt te werken, alleen heb je er tot nu toe niet goed naar gekeken en het hele idee niet in twijfel getrokken uit “angst” dat er dan niets zou zijn, of het tegendeel waar zou blijken te zijn.

 

 

 

Wie ben je werkelijk, wat blijft er over als je alles wat je meent dat je hebt opgebouwd: je persoonlijkheid, je succes, je carrière, je relaties enz. even wegdenkt? Wat er dan overblijft, dat is wie je werkelijk bent: je innerlijke Zelf. Rustig en stil aanwezig. Het vult moeiteloos ruimte op die je vrij maakt. Je vindt het in stilte, in loslaten, in vrijheid. In niet langer oordelen en veroordelen of schuldgevoelens versterken.

Je persoonlijkheid is alles wat je Zelf niet is. Opgebouwd uit normen, waarden, regels en ervaringen en als enige doel: dat in stand houden en versterken. De twee zijn dan ook niet met elkaar te verenigen. Het is of-of. Op dit moment stimuleren we het "of" van de persoonlijkheid op een extreme manier. En dat is erg onbevredigend op den duur. 

11:28 Gepost door enscho in Spiritualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.