25-03-10

Motieven voor pacifistich leven.

Pacifisme

Oorlog bestaat zo'n tienduizend jaar, waarschijnlijk even lang als mensenoffers en slavernij. Het zou allemaal begonnen zijn met de uitvinding van (dwang-)arbeid (landbouw etc...).

Hoe komt het dat slavernij en mensenoffers op de terugweg zijn, terwijl oorlog floreert? Oorlog is minstens even barbaars, vernielend en vernederend.

Van deze drie heeft alleen oorlog zich een sociale positie weten te verwerven in het moderne gedachtengoed. Alleen als het over oorlog gaat huldigen we nog steeds ideologieën over helden, verheerlijken we macht, en verdedigen we geweld. Zwaar bewaakte grenzen, professionele legers en wapenindustrieën zijn zelfs tot de kern van onze moderne natiestaat gaan behoren.

Dit is, lijkt me, een gevolg van bevolkingsdruk én een oorzaak van bevolkingsdruk. Omdat de bevolking stijgt, stijgt de nood aan ruimte en grondstoffen, die slechts met dreiging en geweld kunnen verkregen worden, en hiertoe is het best “met velen” te zijn, ttz. kinderen op de wereld te zetten. Hierdoor neemt de druk op ruimte en grondstoffen weer toe. Het is een meekoppeling, een cul-de-sac.

Tot tienduizend jaar geleden bestond oorlog niet. Van alle prehistorische kunstwerken en artefacten van voor die tijd zijn er geen die getuigen van het doden van mensen door mensen. Als dit al gebeurde dan was het accidenteel, niet gedragen door een ideologisch en industrieel syteem dat zeker archeologische sporen nagelaten zou hebben, zoals we die in groeiende mate zien gedurende de laatste tien millenia. Anders gesteld, oorlogen hebben niet bestaan gedurende het overgrote deel van de menselijke verleden. Wat de dierenwereld betreft, bestaan enkel reguliere oorlogen bij insecten (mieren ed.). Ik zeg het maar omdat het regelmatig ter sprake gebracht wordt, de relevantie ontgaat me.

Hier enkele argumenten voor pacifisme, waarin ik sterk geloof.

Verwar pacifisme niet met geweldloosheid. Geweldloosheid is: je andere wang aanbieden. Pacifisme is: voorkomen dat er geslagen wordt. Ik geloof dat onze samenleving democratisch gecontroleerde politie nodig heeft, maar dat legers een anachronisme zijn.

 

In Parijs timmerde de Nederlander Siger van Brabant (1240-1281) aan de weg. Hij ontdekte dat de Arabier Averroës (1126-1198) in zijn commentaren op Aristoteles aardige dingen had gezegd, bijvoorbeeld dat de aarde niet was geschapen, maar altijd al had bestaan. En dat de menselijke ziel sterfelijk was. Het bracht Siger in conflict met Thomas van Aquino (1225-1368), de meest invloedrijke filosoof uit de Scholastiek. Siger kreeg bijval van Dante Alighieri (1265-1321), die hem in zijn Divina comedia ‘het eeuwig stralend licht’ noemt. Thomas van Aquino schreef een boek De unitate intellectus contra magistrum Sigerum en kreeg steun van de machtige kerk die hem in 1332 postuum heilig verklaarde. Siger werd het zwijgen opgelegd

10:12 Gepost door enscho in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.