22-03-10

Epicurus

Epicurus

Volgens Epicurus (rond 300 vóór het begin van onze jaartelling) ligt het geluk in zaken als

onafhankelijkheid, vriendschap, praktisch nadenken, want enkel deze bezigheden brengen

gemoedsrust (“ataraxia”). Dit geluk veronderstelt een sobere levensstijl.

Evenals het streven naar luxe en rijkdom wijst Epicurus ook het streven naar macht, roem en eer af,

omdat dit de “ataraxia” in de weg staat. In het epicurisme is voor de oorlog geen ereplaats weggelegd.

Deze pacifistische tendens komt nog sterker tot uiting bij een volgeling uit het Romeinse keizerrijk.

Ruim 400 jaar na Epicurus schrijft de epicurist Diogenes van Oinoanda:

de verdeeldheid van de aarde geeft elk volk een ander vaderland, maar de bewoonde

wereld biedt alle mensen die tot vriendschap in staat zijn een gemeenschappelijk huis: de

aarde.

 

Het lijkt een lastige weg als je tot de conclusie komt dat een pacifistische levensfilosofie de enige bij de mens passende kijk op de wereld is. Er zijn veel tegen argumenten, die ik dan ook telkens weer hoor en wanneer ik mij verbind met die zienswijzen, dan kom ik moeilijk uit mijn woorden. Op de eerste plaats is de eenvoudigste reaktie te zeggen dat het zinloos idealisme is een pacifistische kijk op het leven te willen innemen. Voorbeelden zijn o.a de inval in Tibet de massale oorlog tegen Iraq maar de hele geschiedenis staat bol met vernieling en oorlog. Mijn opvatting en gevoel zegt mij dat de tegen argumenten voortkomen uit een wantrouwende en angstige geest, die zich ontwikkeld heeft in een gelijksoortige wereldgeschiedenis. Zolang angst, achterdocht en wantrouwen niet komen tot verlichting, zal de wereld zich blijven verbinden met oorlog en strijd. Eigenlijk kun je spreken van een teufelskreiz en deze kreiz kan alleen verbroken worden door vast te houden aan een moedig pacifisme.

 Ieder die hier af en toe tot vermaak of uit nieuwsgierigheid eens binnen wandelt zal kunnen zien dat ik op zoek ben naar medestanders. Ergens voelt het goed om wat duidelijker richting te voelen over mijn opstelling. De meningen van oude en jongere medestanders zal ik nu en dan hier tot hun recht laten komen. Zoals te lezen valt zoek en werk ik naar een integrale visie vanuit non-dualisme, yoga, en zelfkennis. Materialisme is de sublimatie van onvrede zelfkennis is de weg naar vrede. Pacifisme is de structuur voor behoud van vrede en menselijk respect. Geen mens is er om gedood te worden of om te doden het past nu eenmaal totaal niet bij de bedoeling van het mens zijn.

 

Tegenstanders denken bij idealistisch aan goed bedoeld, maar onpraktisch, vooral ook aan het zich buiten de werkelijkheid plaatsen. Maar wat is die werkelijkheid? De werkelijkheid is dat, ondanks de enorme ontwikkeling die de mens heeft doorgemaakt hij nog steeds gevangen zit in het web van geweld en tegengeweld. Wetenschappelijk, technisch, organisatorisch heeft de mensheid in korte tijd enorm veel tot stand gebracht. Op het gebied van conflictbeheersing overheersen helaas nog steeds de primitieve reflexen. Die combinatie heeft de situatie voor de mensheid als geheel steeds gevaarlijker gemaakt. De middelen zijn nu dusdanig, dat ingeval van oorlog niet alleen levens op het spel staan, maar ook het leven zelf gevaar loopt. In dit verband gezien plaatst de antioorlogsbeweging zich niet buiten de werkelijkheid, maar er volop in. In die zin kan ze dan ook niet worden afgedaan als 'idealistisch', onpraktisch

09:08 Gepost door enscho in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.