24-02-10

Dualisme als de weg naar liefde.

Wat kan ik zeggen met de woorden die ik laat verschijnen op dit blog.

Het zijn woorden die altijd te kort schieten.

Woorden rangschikken zinnen die maar uit 26 letters bestaan.

Met deze 26 letters is het onmogelijk te zeggen wat ik ervaar, voel, denk en bewust ben.

Daarnaast zijn we gebonden aan taalkundige structuren.

Het is een ongelooflijke beperking in wat zich aan mij aandient.

Ook voel ik de veranderlijkheid van de menselijke geest.

Een mens ontwikkelt zich in eerste instantie grotendeels onbewust.

Het veld waarbinnen dit geschied is bepalend voor de persoonlijkheid.

Wellicht ook voorheen geleefde levens hebben invloed op wie we zijn.

Deze genetische bepaaldheid geeft onbewuste sturing en keuze.

We worden grotendeels ervaring die we al waren.

Steeds trachtend de pijn te vermijden.

Waarschijnlijk zouden we het leven niet aangaan als we het bewust konden kiezen.

Erich Fromm; en de angst voor vrijheid is groot.

We reageren altijd op grond van oude ervaring.

Hiermee creëren we onze meest ernstige ziekten.

Pijn vermijding is een vastzetter van groei en ontwikkeling.

Om groei te starten hebben we pijnlijke ervaring nodig.

Kanker, burn-outs, echtscheiding, de dood.

Een persoonlijkheid blijkt dan vaak weinig steun te bieden.

De confrontatie met leegte doet zich voor.

In deze leegte doemt de angst op als een zwarte wolk.

Als we geluk hebben drijft de wolk voorbij maar de leegte is ervaren.

Angst, onverwerkte zaken uit het verleden dienen zich aan.

We hebben inzicht in de kapstok die persoonlijkheid heet.

De persoonlijkheid blijkt verdichte geschiedenis te zijn.

Er doemt een besef op van maakbaarheid.

De strijd tussen geschiedenis en toekomst neemt een aanvang.

Het is de aloude keuze tussen plus en min.

Maar het hele systeem is geïnfecteerd met de geschiedenis.

Een geschiedenis van miljoenen jaren.

Niet zoals de harde schijf van mijn PC.

Diep in mij is er het weten en voelen van het is goed.

Dat is wat ik ook voel over mens zijn.

Deze strijd van dit diepe positieve weten en de geschiedenis.

Ook dit diepe positieve weten is in de geschiedenis oorzaak tot veel strijd.

Allen zijn we doordrenkt met de strijd van het positieve.

De noodzakelijke liefde is niet te vertrouwen.

Voor een gepijnigde en gekwetste ziel is liefde gevaarlijk.

Toch lijkt liefde de enige sleutel tot ware vrijheid.

Maar om tot volwassen liefde te komen is moed nodig.

Moed om de zwarte wolk van de leegte binnen te stappen.

Wetende dat we allen in het bezit zijn van deze wolk.

Op dit moment kan ik de spookbeelden van mijn geschiedenis zien.

En is het diepe positieve gevoel in mij liefde.

Zoals dat bij een ieder om mij heen ook is.

Waarin vind ik dan voor mij zingeving?

Wat is de naam die we dit algemene positieve liefdesgevoel kunnen geven?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10:55 Gepost door enscho in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dualisme, zingeving Enscho,
om te beginnen even dit:

DE ZIN
Wat is het doel van jouw en mijn bestaan ?
waar is de weg die elkeen moet gaan ?
Het leven is als een labyrint,
waar ik mijn weg zo moeilijk in vind.
Toch bestaat er een wegwijzer, onopvallend opgesteld ;
het is Liefde, die de zin van het leven vertelt.

Daarbij komt ieders uniciteit, die zijn vorm laten vinden laat mij een deel van individuele Zin zien...

Grts, marc

Gepost door: McJaco | 01-03-10

Mensen liefde!!!!!!!!!!!!!! Menselijke liefde en vertrouwen twee niet eenvoudige opties!!!!!!!!!! TOCH......

Gepost door: enscho | 03-03-10

De commentaren zijn gesloten.